falcon webs

Meer dan 300.000 jaar heeft de Galápagos Hawk al op de Galapagos eilanden gehuisd en is het enige roofdier van het eiland. Ook schrikt de roofvogel niet af voor mensen . De Galápagos Hawk eet insecten, zoogdieren en ook reptielen. De dieren jagen in een groep van twee of drie exemplaren en cirkelen op hoogtes van vijftig tot tweehonderd meter in de lucht en wanneer één van hen iets in het vizier heeft waarschuwt deze zijn andere metgezellen. De nesten van de dieren worden bij uitzondering op de grond gebouwd maar meestal op een kornis van lava en op lage bomen. Vanwege de ligging van de Galapagos eilanden is er geen vast paarseizoen voor de Galapagos Hawk. De Galapagos hawk legt drie á vier eieren die een groen-witte kleur hebben. Ondanks de hoeveelheid eieren wordt maar één jongen opgevoed. Alleen de sterkste overleeft. Vijftig tot zestig dagen na het uitkomen van de eieren verlaten de jonge dieren het nest en moeten ze voor zichzelf zorgen. Het zal dan nog twee tot drie jaar duren voordat ze terugkomen op de broedterreinen.

In het wild wordt de witte kerkuil niet ouder dan twee jaar. Dat is tamelijk minder dan in gevangenschap, want daar worden ze gemiddeld vijftien jaar. De jongen groeien snel naar volwassenheid en krijgen meestal na circa 10 maanden zelf jonkies. De dieren kunnen vijftien eieren leggen als erin een jaar veel voedsel is. De witte kerkuil komt overal ter wereld voor, behalve in bepaalde delen van Azie en op Antartica. Net zoals bij alle roofvogels is het zo dat bij de Witte kerkuil het vrouwtje groter is dan het mannetje met een gemiddeld gewicht van 570 gram en een lengte van 34 á 40 centimeter. Het mannetje heeft een gewicht van 470 gram en een lengte van 32 á 38 centimeter. De witte kerkuil heeft een gemiddelde spanweidte van ongeveer 95 centimeter. De kerkuil vliegt geruisloos, waardoor ze hun prooi onopgemerkt kunnen benaderen. Ze kunnen zeer goed in de nacht zien en hebben een hoorvermogen dat tien keer zo goed is als die van ons! De kerkuil maakt een soort sissend en blazend geluid dat lijkt op een vallende bom, daarom noemen ze dit geluid in het Engels ook wel ‘bomb-whistle’. De witte kerkuil heeft een hartvormig wit gezicht met donkere ogen die pal naar voren gericht staan. De witte kerkuil eet woelmuizen, spitsmuizen, bosmuizen, spreeuwen en huismussen. De witte kerkuil is een beschermd diersoort en komt in het wild steeds minder voor.

De zwarte Kerkuil komt voor in Nieuw-Guinea en Australie en behoort natuurlijk tot de familie van de Tytonidae (Kerkuilen). De Zwarte Kerkuil is net zoals de andere Kerkuilen een nachtdier en verschuilt zich overdag bij voorkeur in holle bomen, in het bladerdek van holle bomen en ook wel eens in een grot. De Zwarte kerkuil is een zeer succesvolle jager en kan in verhouding tot zijn lichaam grote prooien vangen. Zwarte Kerkuil vrouwtjes hebben een gemiddeld gewicht van 750 á 1000 gram en een lengte van 37 á 43 centimeter en de manntjes hebben een gemmideld gewicht van 500 á 700 gram en hebben een lengte van 30 á 40 centimeter. Zwarte Kerkuilen hebben een spanweidte van ongeveer een meter. Van Januari tot Juni leggen de Kerkuil vrouwtjes één a twee eieren in een nest waar het vrouwtje al enige weken voordat ze haar eieren ging leggen in verbleef. De nesten zijn meestal verstopt in een grot of een holle boom. Het kan tweeenveertig dagen duren voordat de eieren uitkomen en vanaf dat moment zijn de jongen veertig afhankelijk van de ouders.